ഇലാഹീ പ്രകാശത്തിന്റെ വെളിപാടുകൾ

വിശുദ്ധ ഖുർആൻ പാരായണം ചെയ്യുമ്പോൾ ഇരുന്ന് പാരായണം ചെയ്യൽ പ്രത്യേകം സുന്നത്തുണ്ടോ?

റമീസ തോട്ടുമുഖം

അതെ, വിശുദ്ധ ഖുർആൻ പാരായണം ചെയ്യുമ്പോൾ ഇരുന്ന് പാരായണം ചെയ്യൽ പ്രത്യേകം സുന്നത്താണ്. നിൽക്കുന്നതിനേക്കാളും കിടക്കുന്നതിനേക്കാളും ഉത്തമം അദബോടെ ഇരുന്നുകൊണ്ട് പാരായണം ചെയ്യലാണ്. പ്രബല കർമ്മശാസ്ത്ര ഗ്രന്ഥങ്ങളായ മുഗ്നിൽ മുഹ്താജ്, ബുജൈരിമി, ഇഖ്നാഅ് എന്നിവയിൽ ഇക്കാര്യം വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ട്.

ويندب أن يتعوذ لها (أي القراءة) ..... وأن يجلس

പാരായണത്തിന് മുൻപായി അഊദു ഓതുന്നതും, പാരായണത്തിനായി ഇരിക്കുന്നതും സുന്നത്താക്കപ്പെടുന്നു. (ഇഖ്നാഅ്, മുഗ്നി, ബുജൈരിമി)

ഇരിക്കുമ്പോൾ ഖിബ്‌ലയ്ക്ക് അഭിമുഖമായി ഇരിക്കുന്നതും, വിനയത്തോടും ശാന്തതയോടും കൂടി ഇരിക്കുന്നതും പാരായണത്തിന്റെ പൂർണ്ണമായ പ്രതിഫലം ലഭിക്കാൻ കാരണമാകുന്നു.

ഇരുന്ന് ഓതുക എന്നത് പാരായണത്തിന്റെ പൂർണ്ണതയ്ക്കുള്ള ഒരു അദബ് (മര്യാദ) മാത്രമാണ്. എന്നാൽ ശാരീരികമായ അസ്വസ്ഥതകൾ മൂലമോ മറ്റ് കാരണങ്ങളാലോ ഇരിക്കാൻ കഴിയാത്തവർക്ക് നിന്നുകൊണ്ടോ, നടന്നുകൊണ്ടോ, കിടന്നുകൊണ്ടോ ഓതാവുന്നതാണ്.

പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായി സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ട (മഅ്‌സൂം) പ്രവാചകൻ (സ്വ) ദിവസത്തിൽ എഴുപതിലധികം തവണ പാപമോചനം തേടിയിരുന്നുവെന്ന് ഹദീസുകളിൽ വായിക്കാം. തെറ്റുകൾക്കൊട്ടും പഴുതില്ലാത്ത അവിടുന്ന് എന്തിനാണ് ഇപ്രകാരം പാപമോചനം തേടിയത്? ആത്മജ്ഞാനികൾ ഈ വിഷയത്തെ എങ്ങനെയാണ് വിശദീകരിക്കുന്നത്?

അബ്ദുൽ മജീദ് പെരുമ്പാവൂർ

വളരെ ഗഹനമായ ഒരു ആത്മീയ സത്യം ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ചോദ്യമാണിത്. പ്രവാചകൻ (സ്വ) യുടെ ഇസ്തിഗ്ഫാർ കേവലം പാപങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള മോചനമായിരുന്നില്ല; മറിച്ച് അതൊരു നിരന്തരമായ ആത്മീയ ആരോഹണത്തിന്റെ (തറഖ്ഖി) ഉജ്ജ്വലമായ അടയാളമായിരുന്നു എന്നാണ് സൂഫി ദാർശനികർ ഇതിന് നൽകുന്ന മറുപടി.

മഹാനായ സൂഫി ജ്ഞാനി ഫരീദുദ്ദീൻ അൽ-അത്ത്വാർ (റ) തന്റെ പ്രസിദ്ധമായ ‘തദ്കിറത്തുൽ ഔലിയാ’ എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിൽ അബൂ യസീദ് അൽ-ബിസ്ത്വാമി (റ) യെക്കുറിച്ച് വിവരിക്കുന്ന ഭാഗത്ത് ഇതിന്റെ പൊരുൾ അതിമനോഹരമായി വരച്ചു കാണിക്കുന്നത് കാണാം. അത്ത്വാറിന്റെ വിശദീകരണത്തിന്റെ തൽച്ചുരുക്കം ഇപ്രകാരമാണ്:

“അല്ലാഹുവിലേക്കുള്ള ആത്മീയ യാത്രയിൽ പൂർണ്ണതയുടെ പദവികൾക്ക് അവസാനമില്ല. പ്രപഞ്ചനാഥനിലേക്കുള്ള യാത്രയിൽ ഒരു സത്യാന്വേഷി എത്തിച്ചേരുന്ന ഏതൊരു പദവിക്കും മുകളിൽ അതിനേക്കാൾ ഉന്നതമായ മറ്റൊരു പദവിയുണ്ട്. പ്രവാചകൻ (സ്വ) തന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഓരോ നിമിഷവും അല്ലാഹുവിലേക്കുള്ള സാമീപ്യത്തിൽ ഉന്നതങ്ങളിൽ നിന്ന് അത്യുന്നതങ്ങളായ പദവികളിലേക്ക് കയറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.

ഇങ്ങനെ പൂർണ്ണതയുടെ ഓരോ പുതിയ ആത്മീയ പദവിയിൽ എത്തിച്ചേരുമ്പോഴും, തൊട്ടുമുമ്പ് താൻ നിന്നിരുന്ന പദവിയെ അവിടുന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കും. പുതിയ പദവിയുടെ അപാരമായ പ്രകാശവും വലിപ്പവും വെച്ചുനോക്കുമ്പോൾ, താൻ നേരത്തെ നിന്നിരുന്ന അവസ്ഥ അല്ലാഹുവിന്റെ മഹത്വത്തിന് അനുയോജ്യമല്ലാത്ത ഒരു കുറവായി അവിടുത്തേക്ക് അനുഭവപ്പെടും. അങ്ങനെ ആ മുൻപത്തെ അവസ്ഥയെക്കുറിച്ചോർത്ത് നബി (സ്വ) അല്ലാഹുവിനോട് ഇസ്തിഗ്ഫാർ ചെയ്യും.

ആത്മീയ ലോകത്തെ വളരെ പ്രസിദ്ധമായ ഒരു വചനമാണ് പണ്ഡിതന്മാർ ഇതിന് ആധാരമായി ഉദ്ധരിക്കുന്നത്:

حَسَنَاتُ الْأَبْرَارِ سَيِّئَاتُ الْمُقَرَّبِينَ

(പുണ്യവാന്മാരുടെ സൽകർമ്മങ്ങൾ, അല്ലാഹുവിലേക്ക് ഏറ്റവും അടുത്തവരുടെ ദൃഷ്ടിയിൽ പോരായ്മകളാണ്).

സാധാരണക്കാരായ വിശ്വാസികൾക്ക് വലിയ പുണ്യമായി തോന്നുന്ന പല കാര്യങ്ങളും, അല്ലാഹുവിലേക്ക് അങ്ങേയറ്റം അടുത്തവരായ പ്രവാചകന്മാരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം വലിയ കുറവുകളായിട്ടാണ് അനുഭവപ്പെടുക. (ഉദാഹരണത്തിന്: സ്വർഗ്ഗം പ്രതിഫലമായി ആഗ്രഹിച്ച് ചെയ്യുന്ന ഒരു സൽകർമ്മം സാധാരണ വിശ്വാസിക്ക് വലിയ പുണ്യമാണ്. എന്നാൽ അല്ലാഹുവിനെ മാത്രം കാംക്ഷിക്കുന്ന പ്രവാചകന്മാരും ആത്മജ്ഞാനികളും, അല്ലാഹുവിനെ മറന്ന് സ്വർഗ്ഗത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നത് പോലും തങ്ങളുടെ ഏകാഗ്രതയിലെ വലിയൊരു വീഴ്ചയായാണ് കണക്കാക്കുന്നത്. അതുപോലെ, പ്രത്യേക സമയങ്ങളിൽ മാത്രം അല്ലാഹുവിനെ ഓർക്കുന്നത് സാധാരണക്കാർക്ക് സൽകർമ്മമാകുമ്പോൾ, ഒരു നിമിഷം പോലും അല്ലാഹുവെക്കുറിച്ചുള്ള ബോധത്തിൽ നിന്ന് (ഹുളൂർ) അകന്നുപോകുന്നത് ഉന്നതർക്ക് വലിയ പാപമായാണ് അനുഭവപ്പെടുക).

ചുരുക്കത്തിൽ, പ്രവാചകൻ (സ്വ) യുടെ ഇസ്തിഗ്ഫാർ പാപങ്ങൾക്കുവേണ്ടിയുള്ളതായിരുന്നില്ല; മറിച്ച്, അനന്തമായ ആത്മീയ പദവികളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ, പിന്നിട്ട വഴികളിലെ അപര്യാപ്തതകളെക്കുറിച്ചുള്ള ബോധ്യത്തിൽ നിന്നുള്ള ഉന്നതമായ ഒരു ആത്മസമർപ്പണമായിരുന്നു അത്. (തദ്കിറത്തുൽ ഔലിയാഅ്- 191-192)

അല്ലാഹുവിലേക്കുള്ള ആത്മീയ പാതയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന ഒരു സത്യാന്വേഷിയുടെ മനസ്സിൽ ‘ഞാൻ അല്ലാഹുവിനെ നിരന്തരം അറിയുന്നുണ്ടല്ലോ, എനിക്ക് എപ്പോഴും ഇലാഹീ സാന്നിധ്യം അനുഭവപ്പെടുന്നുണ്ടല്ലോ; പിന്നെ എന്തിനാണ് എനിക്കൊരു ഉന്നതനായ ആത്മീയ ഗുരുവിന്റെ സാമീപ്യം’ എന്ന് തോന്നൽ ഉണ്ടായാൽ അതിനുള്ള മറുപടി എന്താണ്?

സ്വാദിഖ് തൃപ്രയാർ

ആത്മീയ ലോകത്ത് ഏറെ ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടേണ്ട, അങ്ങേയറ്റം ഗഹനമായ ഒരു വിഷയമാണിത്. വിനയത്തിന്റെ ശൂന്യതയിലേക്ക് ഒരു സത്യാന്വേഷിയെ വഴിനടത്തുന്ന പ്രസിദ്ധമായ ഒരു ചരിത്രമാണ് ഇതിനുള്ള ഏറ്റവും മികച്ച ഉത്തരം. പ്രമുഖ ആത്മജ്ഞാനിയായ അബൂ തുറാബ് അൽ-നഖ്ശബി (റ) വും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഒരു ശിഷ്യനും, സുൽത്വാനുൽ ആരിഫീൻ തന്നെ സുഹൃത്തായ അബൂ യസീദ് അൽ-ബിസ്ത്വാമി (റ) വും തമ്മിൽ നടന്ന ഹൃദയസ്പർശിയായ സംഗമമാണത്. ചരിത്രം ഇപ്രകാരമാണ്:

മഹാനായ അബൂ തുറാബ് (റ) വിന് ആത്മീയ പാതയിൽ അതിവേഗം മുന്നേറുന്ന, തികഞ്ഞ ഏകാഗ്രതയുള്ള ഒരു ശിഷ്യനുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും ആ ഗുരു എപ്പോഴും ശിഷ്യനെ ഓർമ്മിപ്പിക്കും: ‘മകനേ, നീ അബൂ യസീദ് (റ) വിന്റെ സാമീപ്യം തേടണം. പോയി ആ മുഖത്തൊന്ന് നോക്കണം.’ ഇത് നിരന്തരം കേട്ടപ്പോൾ ഒരുനാൾ ആ ശിഷ്യൻ ചോദിച്ചു: ‘ശൈഖേ, ദിവസവും എത്രയോ തവണ അബൂ യസീദിന്റെ നാഥനായ അല്ലാഹുവിന്റെ സാന്നിധ്യം ഞാൻ അനുഭവിക്കുന്നു! ആ നിർവൃതിയിലായിരിക്കുന്ന എനിക്ക് അബൂ യസീദിനെക്കൊണ്ട് എന്ത് ആവശ്യമാണുള്ളത്?’

ആ ശിഷ്യന്റെ വാക്കുകളിൽ അഹങ്കാരമുണ്ടായിരുന്നില്ല; മറിച്ച് തന്റെ ആത്മീയ അവസ്ഥയിലുള്ള അതിരുകവിഞ്ഞ ആത്മവിശ്വാസമായിരുന്നു. അപ്പോൾ ശൈഖ് അബൂ തുറാബ് (റ) നൽകിയ മറുപടി തസവ്വുഫിലെ ഏറ്റവും വലിയ ദാർശനിക തത്വങ്ങളിലൊന്നാണ്:

‘മകനേ, നീ അല്ലാഹുവിനെ ദർശിക്കുന്നത് നിന്റെ പദവിയുടെയും നിന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെയും വലിപ്പമനുസരിച്ചാണ് (ഖദ്ർ ഹാൽ). എന്നാൽ നീ അബൂ യസീദിനെ കാണുകയാണെങ്കിൽ, അബൂ യസീദിന്റെ അതിവിശാലമായ ആത്മീയ പദവിക്കനുസരിച്ചുള്ള ഇലാഹീ വെളിപാടുകൾ (തജല്ലിയാത്ത്) നിനക്ക് കാണാൻ കഴിയും!’ (ഉദാഹരണത്തിന്: സമുദ്രത്തിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ പാത്രം നിറയെ വെള്ളം കോരിയെടുത്താൽ, ആ പാത്രത്തിന്റെ വലിപ്പത്തിലുള്ള വെള്ളമേ അതിലുണ്ടാകൂ. പാത്രം നിറഞ്ഞു തുളുമ്പുമ്പോൾ അത് പൂർണ്ണമാണെന്ന് നാം കരുതും. പക്ഷേ, പാത്രം എത്ര വലുതാണെങ്കിലും ആ പാത്രത്തിന്റെ പരിധിക്കപ്പുറം അതിന് വിശാലമായ സമുദ്രത്തെ പൂർണ്ണമായി ഉൾക്കൊള്ളാനാകില്ല. അബൂ യസീദ് (റ) വിനെപ്പോലുള്ള ആത്മജ്ഞാനികൾ അതിവിശാലമായ സമുദ്രങ്ങളാണ്).

ഈ വാക്കുകൾ ആ ശിഷ്യന്റെ ഉള്ളങ്കലിൽ വല്ലാതെ സ്പർശിച്ചു. അങ്ങനെ ശൈഖും ശിഷ്യനും കൂടി അബൂ യസീദ് (റ) വിനെ കാണാൻ പുറപ്പെട്ടു. ഒരു കാട്ടിലായിരുന്നു അദ്ദേഹമുണ്ടായിരുന്നത്. കയ്യിലൊരു വെള്ളപ്പാത്രം, ദേഹത്തൊരു പഴയ കുപ്പായം, തലയിൽ ഒരു തൊപ്പി; ഇതായിരുന്നു ആ മഹാത്മാവിന്റെ ബാഹ്യമായ വേഷം. എന്നാൽ, ആ ശിഷ്യന്റെ ദൃഷ്ടി ആദ്യമായി അബൂ യസീദ് (റ) വിന് നേരെ പതിഞ്ഞതും, ആ ശിഷ്യൻ മറിഞ്ഞ് അവിടെത്തന്നെ വീണ് മരിച്ചുപോയി!

ഇതുകണ്ട് അത്ഭുതപ്പെട്ട അബൂ തുറാബ് (റ) ചോദിച്ചു: ‘സുബ്ഹാനല്ലാഹ്! ഒരൊറ്റ നോട്ടം, ഉടനെ മരണം!’

അപ്പോൾ ശാന്തനായി അബൂ യസീദ് (റ) അതിന്റെ പൊരുൾ വിശദീകരിച്ചുകൊടുത്തു: ‘അബൂ തുറാബ്, ഈ ശിഷ്യന്റെ ഹൃദയത്തിൽ വലിയ ആത്മീയ രഹസ്യങ്ങൾ നിറഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, അത് പൂർണ്ണമായും അവന് വെളിപ്പെട്ടുകിട്ടാനുള്ള സമയമായിരുന്നില്ല. അവൻ എന്നിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ, എന്നിലൂടെ പ്രകടമായ ഇലാഹീ പ്രകാശത്തിന്റെ അതിതീവ്രമായ വെളിപാട് (തജല്ലി) അവനുണ്ടായി. അത് താങ്ങാനുള്ള കരുത്ത് ആ ചെറിയ ഹൃദയത്തിനില്ലായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് അവൻ തൽക്ഷണം മരിച്ചുവീണത്.’

ഈജിപ്തിലെ സ്ത്രീകൾ യൂസുഫ് നബി (അ) യെ ആദ്യമായി കണ്ടപ്പോൾ സംഭവിച്ചത് ഇതേ അവസ്ഥയാണ്. (അതിഥികളായി വന്ന സ്ത്രീകൾ യൂസുഫ് നബി (അ) യുടെ അമാനുഷികമായ സൗന്ദര്യം പെട്ടെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ അവർക്ക് ആ കാഴ്ചയുടെ തീവ്രത താങ്ങാനായില്ല. തങ്ങളുടെ മുന്നിലൂടെ നടന്നുപോകുന്നത് ഒരു മനുഷ്യനാണോ അതോ മലക്കാണോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാനാവാതെ അവർ അറിയാതെ സ്വന്തം കൈകൾ മുറിച്ചുപോയി). യൂസുഫ് നബി (അ) യുടെ ബാഹ്യസൗന്ദര്യം പോലും ആ സ്ത്രീകൾക്ക് താങ്ങാനായില്ലെങ്കിൽ, പ്രവാചകൻ (സ്വ) യുടെ പിൻഗാമികളിൽ പെട്ട അബൂ യസീദ് (റ) നെപ്പോലുള്ള മഹാത്മാക്കളുടെ ആന്തരിക പ്രകാശത്തെ ഉൾക്കൊള്ളാൻ പാകതയെത്താത്ത ഒരു ഹൃദയത്തിന് എങ്ങനെ അത് താങ്ങാനാകും?

ചുരുക്കത്തിൽ, അല്ലാഹുവിലേക്കുള്ള അകയാത്രയിൽ പൂർണ്ണതയ്ക്ക് അതിരുകളില്ല. നാം അനുഭവിക്കുന്ന ആത്മീയത എന്നത് നമ്മുടെ ചെറിയ പാത്രങ്ങളിലെ വെള്ളമാണ്. അത് കണ്ട് നാം ലക്ഷ്യത്തിലെത്തി എന്ന് കരുതരുത്. മഹാന്മാരായ ഗുരുക്കന്മാരുടെ സാമീപ്യം ആത്മീയതയുടെ അപാരമായ സമുദ്രങ്ങളിലേക്കുള്ള വാതിലുകളാണ്. ആ സമുദ്രത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലാൻ ഒരു സത്യാന്വേഷിക്ക് പടിപടിയായുള്ള വളർച്ചയും ഉന്നതരായ ആ വഴികാട്ടികളുടെ (മുർഷിദുകളുടെ) ശിക്ഷണവും അനിവാര്യമാണ്. (തദ്കിറത്തുൽ ഔലിയാഅ് 190)