സിർറുൽ അസ്റാർ തുറക്കുന്ന ജ്ഞാനത്തിന്റെ ആത്മീയ ഉറവകൾ

മനുഷ്യന്റെ ബാഹ്യമായ ചലനങ്ങളെയും ആരാധനകളെയും ക്രമീകരിക്കുന്ന നിയമസംഹിതകൾക്കപ്പുറം, അവന്റെ ആത്മാവിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് വെളിച്ചം വീശുന്ന ഒട്ടനവധി രഹസ്യങ്ങൾ ഇസ്‌ലാമിക ആത്മീയതയിലുണ്ട്. സുൽത്വാനുൽ ആരിഫീൻ ശൈഖ് അബ്ദുൽ ഖാദിർ ജീലാനി (റ) തങ്ങളുടെ ‘സിർറുൽ അസ്റാർ’ (രഹസ്യങ്ങളുടെ രഹസ്യം) എന്ന വിഖ്യാത ഗ്രന്ഥം ചർച്ച ചെയ്യുന്നത് ഈ ആത്മീയ രഹസ്യങ്ങളെക്കുറിച്ചാണ്. ഖുർആനിന്റെ കേവല വായനയ്ക്കപ്പുറം അതിന്റെ ആന്തരിക തലങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലേണ്ടതിന്റെ അനിവാര്യതയെ മനോഹരമായ ഉപമകളിലൂടെ ശൈഖ് ജീലാനി (റ) ഈ ഗ്രന്ഥത്തിൽ വിവരിക്കുന്നുണ്ട്.

ഖുർആനിന്റെ അർത്ഥതലങ്ങൾ: ഹദീസുകളുടെ വെളിച്ചത്തിൽ

വിശുദ്ധ ഖുർആൻ എന്നത് കേവലം അക്ഷരങ്ങളുടെ കൂട്ടമല്ല, മറിച്ച് അനന്തമായ ജ്ഞാന സമുദ്രമാണ്. പ്രവാചകൻ മുഹമ്മദ് നബി (സ്വ) അരുൾ ചെയ്തതായി സിർറുൽ അസ്റാറിൽ രണ്ട് സുപ്രധാന ഹദീസുകൾ ഉദ്ധരിക്കുന്നുണ്ട്:

‘തീർച്ചയായും ഖുർആനിന് ബാഹ്യതലവും (ളാഹിർ) ആന്തരികതലവും (ബാത്വിൻ) ഉണ്ട്. അതിന്റെ ആന്തരികതലത്തിന് വീണ്ടും മറ്റൊരു ആന്തരികതലമുണ്ട്. അങ്ങനെ ഏഴ് അർത്ഥതലങ്ങൾ വരെ അതിനുണ്ട്.’

മറ്റൊരു നിവേദനത്തിൽ പ്രവാചകൻ (സ്വ) പറയുന്നു: ‘തീർച്ചയായും ഖുർആൻ പത്ത് ആന്തരികതലങ്ങളിലായിട്ടാണ് അല്ലാഹു അവതരിപ്പിച്ചത്.’

ഈ ഹദീസുകൾക്ക് ശേഷം ശൈഖ് ജീലാനി (റ) വ്യക്തമാക്കുന്നത് അർത്ഥതലങ്ങൾക്ക് എത്രത്തോളം ആഴമുണ്ടോ അത്രത്തോളം അത് കൂടുതൽ ഉപകാരപ്രദവും മുൻഗണന അർഹിക്കുന്നതുമാണ് എന്നാണ്. കാരണം അത് മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലെ വിശ്വാസത്തെയും ബോധ്യത്തെയും അത്രമേൽ ദൃഢമാക്കുന്നതാണ്. ബാഹ്യമായ വായന വരികളെ മാത്രം കാണിച്ചുതരുമ്പോൾ, ആന്തരിക വായന ഇലാഹീ രഹസ്യങ്ങളിലേക്കാണ് വഴിനടത്തുന്നത്.

ഖുർആൻ സൂക്തങ്ങളുടെ ബാഹ്യാർത്ഥവും ആന്തരികാർത്ഥവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം മനസ്സിലാക്കാൻ സൂറത്തുൽ ഹദീദിലെ ഈ ആയത്ത് നമുക്ക് പരിശോധിക്കാം:

“അങ്ങനെ അവർക്കിടയിൽ ഒരു മതിൽ കെട്ടപ്പെടും. അതിനൊരു വാതിലുണ്ടായിരിക്കും. അതിന്റെ ഉൾഭാഗത്ത് കാരുണ്യവും അതിന്റെ പുറംഭാഗത്ത് ശിക്ഷയുമുണ്ടായിരിക്കും.” (സൂറത്തുൽ ഹദീദ്: 13)

ബാഹ്യമായ തലം (ളാഹിർ): പരലോകത്ത് വെച്ച് കപടവിശ്വാസികൾക്കും (മുനാഫിഖുകൾക്കും) സത്യവിശ്വാസികൾക്കും ഇടയിൽ ഉയർത്തപ്പെടുന്ന ഒരു അഭൗതികമായ മതിലാണിത്. അതിന്റെ ഉള്ളിൽ വിശ്വാസികൾക്ക് രക്ഷയും പുറത്ത് കപടന്മാർക്ക് ശിക്ഷയുമുണ്ടായിരിക്കും.

ആന്തരികമായ തലം (ബാത്വിൻ): ആത്മീയ ജ്ഞാനികൾ ഇതിനെ മനുഷ്യന്റെ ‘ഹൃദയവുമായി’ (മനം, അന്തഃകരണം എന്ന അർത്ഥത്തിൽ) ഉപമിക്കുന്നു. ഹൃദയമാകുന്ന മതിലിന്റെ ഉൾഭാഗം (ബാത്വിൻ) എന്നത് അല്ലാഹുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള യഥാർത്ഥ അറിവും (മഅ്‌രിഫത്ത്) കാരുണ്യവും നിറഞ്ഞ ആത്മീയ ലോകമാണ്. എന്നാൽ ബാഹ്യമായ രൂപങ്ങളിൽ മാത്രം ജീവിക്കുന്ന, ആത്മശുദ്ധീകരണം നടത്താത്ത മനുഷ്യന്റെ പുറംഭാഗം (ളാഹിർ) എന്നത് ഭൗതിക (ദുനിയാവിന്റെ) മോഹങ്ങളാലും ആത്മീയ വരൾച്ചയാലും കഠിനമായ ശിക്ഷയിലാണ് അകപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. ഹൃദയത്തിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് (ബാത്വിനിലേക്ക്) പ്രവേശിക്കുന്നവർക്ക് മാത്രമേ യഥാർത്ഥ ദിവ്യകാരുണ്യം ആസ്വദിക്കാൻ സാധിക്കൂ.

മൂസാ നബി (അ) ന്റെ വടിയും ജ്ഞാനത്തിന്റെ പന്ത്രണ്ട് ഉറവകളും

സിർറുൽ അസ്റാറിൽ ശൈഖ് ജീലാനി (റ) നൽകുന്ന ഏറ്റവും മനോഹരമായ മറ്റൊരു ഉപമ മൂസാ നബി (അ) യുടെ ചരിത്രവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണ്. ഇസ്റാഈല്യർ മണലാരണ്യത്തിൽ ദാഹിച്ചു വലഞ്ഞപ്പോൾ അല്ലാഹുവിന്റെ കൽപ്പനപ്രകാരം മൂസാ നബി (അ) തന്റെ കൈയിലുള്ള വടികൊണ്ട് പാറമേൽ അടിച്ചു. വിശുദ്ധ ഖുർആൻ ആ സംഭവം ഇങ്ങനെ വിവരിക്കുന്നു:

“നീ നിന്റെ വടികൊണ്ട് ആ പാറമേൽ അടിക്കുക. അങ്ങനെ അതിൽ നിന്ന് പന്ത്രണ്ട് നീരുറവകൾ പൊട്ടിയൊഴുകി. ഓരോ ജനവിഭാഗവും തങ്ങൾക്ക് കുടിക്കാനുള്ള സ്ഥലം മനസ്സിലാക്കിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു” (സൂറത്തുൽ ബഖറ: 60)

ഈ ചരിത്ര സംഭവത്തെ ആത്മീയ ജ്ഞാനവുമായി ബന്ധിപ്പിച്ചാണ് ഗ്രന്ഥത്തിൽ വിശദീകരിക്കുന്നത്. അല്ലാഹുവിന്റെ പരിശുദ്ധമായ നാമങ്ങളും ഖുർആൻ സൂക്തങ്ങളും ആ ‘പാറ’ പോലെയാണ്. ബാഹ്യമായി നോക്കുന്നവർ അതിൽ വിസ്മയങ്ങൾ ഒന്നും കാണാൻ കഴിഞ്ഞെന്ന് വരില്ല. എന്നാൽ ആത്മീയമായ ഉൾക്കാഴ്ചയോടെയും കഠിനമായ ആത്മശുദ്ധീകരണത്തിലൂടെയും (വടികൊണ്ട് അടിക്കുന്നതുപോലെ) ഒരു സാധകൻ അതിനെ സമീപിക്കുമ്പോൾ, ആ വചനങ്ങളിൽ നിന്ന് ജ്ഞാനത്തിന്റെ ദിവ്യമായ നീരുറവകൾ പൊട്ടിയൊഴുകും. ഓരോ മനുഷ്യനും അവന്റെ ആത്മീയ പക്വതയ്ക്കും ദാഹത്തിനുമനുസരിച്ചുള്ള ജ്ഞാനം ആ ഉറവകളിൽ നിന്ന് ലഭ്യമാകുകയും ചെയ്യും.

ബാഹ്യ ജ്ഞാനവും ആന്തരിക ജ്ഞാനവും: ശൈഖ് ജീലാനി (റ) യുടെ വിലയിരുത്തൽ

അറിവിനെ ബാഹ്യമായ അറിവ് (ഇൽമു ളാഹിർ), ആന്തരികമായ അറിവ് (ഇൽമുൽ ബാത്വിൻ) എന്നിങ്ങനെ രണ്ടായി തരംതിരിച്ചുകൊണ്ട് ശൈഖ് ജീലാനി (റ) നൽകുന്ന താരതമ്യം ശ്രദ്ധേയമാണ്:

ബാഹ്യമായ അറിവ്: ഇത് ശരീരവും വസ്ത്രവും ശുദ്ധീകരിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന ‘താൽക്കാലികമായ വെള്ളം’ പോലെയാണ്. ഇത് നമ്മുടെ ബാഹ്യമായ ജീവിതത്തെയും കർമ്മശാസ്ത്രപരമായ നിയമങ്ങളെയും ക്രമീകരിക്കാൻ സഹായിക്കുമെങ്കിലും ഇതിന്റെ ആയുസ്സ് താൽക്കാലികമാണ്.

ആന്തരികമായ അറിവ്: ഇത് ഭൂമിയുടെ അടിത്തട്ടിൽ നിന്നും സ്വാഭാവികമായി ഉറവയെടുത്തു വരുന്ന, അതിന്റെ ഉറവിടത്തിൽ തന്നെയുള്ള ‘യഥാർത്ഥ നീരുറവയിലെ വെള്ളം’ പോലെയാണ്. അത് ഒരിക്കലും വറ്റുകയോ മുറിഞ്ഞു പോവുകയോ ഇല്ല. അത് മനുഷ്യന്റെ ആത്മാവിന് ശാശ്വതമായ ജീവൻ നൽകുന്നു.

നിർജ്ജീവമായി കിടക്കുന്ന ഭൂമിയിലേക്ക് മഴ പെയ്യുമ്പോൾ അതിന് ജീവൻ വെക്കുകയും സസ്യങ്ങൾ മുളച്ചുപൊന്തുകയും ചെയ്യുന്നത് പോലെയാണ് ആന്തരിക ജ്ഞാനം. ഖുർആനിലെ ‘നിർജ്ജീവമായ ഭൂമി അവർക്കൊരു ദൃഷ്ടാന്തമാണ്; അതിന് നാം ജീവൻ നൽകി...’ (സൂറഃ യാസീൻ: 33) എന്ന വചനം ഉദ്ധരിച്ചുകൊണ്ട് മരവിച്ചുപോയ മനുഷ്യ മനസ്സുകൾക്ക് യഥാർത്ഥ ആത്മീയ ജീവൻ നൽകാൻ ആന്തരിക ജ്ഞാനത്തിന് മാത്രമേ സാധിക്കൂ എന്ന് ഗ്രന്ഥം സമർത്ഥിക്കുന്നു.

ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞാൽ

അക്ഷര പൂജയ്ക്കപ്പുറം ചിന്തയ്ക്കും ആത്മീയ വികാസത്തിനുമാണ് ഇസ്‌ലാമിലെ സൂഫി ധാരകൾ പ്രാധാന്യം നൽകുന്നത്. ബാഹ്യമായ കർമ്മങ്ങൾക്കൊപ്പം ആന്തരികമായ ശുദ്ധീകരണവും ഖുർആനിന്റെ അന്തർധാരയിലേക്കുള്ള ഇറങ്ങിച്ചെല്ലലും അനിവാര്യമാണെന്ന് ‘സിർറുൽ അസ്റാർ’ നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. വറ്റാത്ത ആ ആത്മീയ നീരുറവകളിൽ നിന്ന് ആത്മാവിന്റെ ദാഹം തീർക്കാൻ ഭാഗ്യം ലഭിക്കുന്നവരാണ് യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനികൾ.